اکسیژن گیرها: اصول
پیام بگذارید
جاذبهای اکسیژن عمدتاً با مصرف اکسیژن در محیط از طریق واکنشهای شیمیایی برای مهار اکسیداسیون و خراب شدن کالاها کار میکنند. مکانیسم های اصلی آنها را می توان به دو دسته تقسیم کرد:
حذفکنندههای اکسیژن بر پایه آهن-: این مواد عمدتاً از پودر آهن تشکیل شدهاند و در محیطهای مرطوب تحت واکنش ردوکس با اکسیژن و آب قرار میگیرند. اتمهای آهن الکترونهای خود را از دست میدهند تا یونهای آهنی (Fe2+) را تشکیل دهند که بیشتر با اکسیژن و آب واکنش میدهند و هیدروکسید آهن (Fe(OH)3) و سایر محصولات تولید میکنند. این فرآیند به طور مداوم اکسیژن مصرف می کند و باعث کاهش محتوای اکسیژن در محیط می شود. کاربردهای معمولی شامل بسته بندی مواد غذایی، نگهداری دارویی و جلوگیری از زنگ زدگی برای محصولات فلزی است.
حذفکنندههای اکسیژن مبتنی بر-سولفیت: این مواد اکسیژن را از طریق واکنش ردوکس به آب یا سایر مواد بیضرر کاهش میدهند، در حالی که به سولفاتها اکسید میشوند. به عنوان مثال، دی تیونیت سدیم (Na2S2O4) در شرایط اسیدی تجزیه می شود و مواد فعالی را آزاد می کند که با اکسیژن ترکیب می شود و سولفات سدیم (Na2SO4) را تشکیل می دهد. این جاذبهای اکسیژن برای ذخیرهسازی طولانیمدت محصولات مایع، قطعات الکترونیکی و ابزار دقیق مناسب هستند.
اصل فنی: واکنش حذف اکسیژن به شرایط خاصی مانند دما، رطوبت و مقدار pH نیاز دارد. حذف کننده های اکسیژن مبتنی بر آهن به رطوبت محیطی بیشتر یا مساوی 60% نیاز دارند که با افزایش رطوبت، سرعت واکنش افزایش می یابد. حذف کننده های اکسیژن بر پایه{4}}سولفیت برای جلوگیری از واکنش های جانبی به سطوح pH کنترل شده در سیستم واکنش نیاز دارند.
استاندارد صنعت: طبق GB/T 30799-2014 "غذا-خاک کننده اکسیژن درجه"، جاذب های اکسیژن باید میزان اکسیژن موجود در بسته بندی های مهر و موم شده را در عرض 24 ساعت به کمتر از 0.5٪ کاهش دهند و باقیمانده ها باید استانداردهای ایمنی مواد غذایی را رعایت کنند. رفتگرهای اکسیژن درجه صنعتی باید الزامات ISO 8573-1 را برای کیفیت هوای فشرده برای جلوگیری از خوردگی خط لوله برآورده کنند.
اقدامات احتیاطی: از مخلوط کردن با اکسیدان های قوی برای جلوگیری از واکنش های فرار خودداری کنید. در محیط خشک نگهداری شود تا از خراب شدن زودرس جلوگیری شود. به طور دوره ای ظرفیت حذف اکسیژن باقیمانده را برای اطمینان از محافظت موثر آزمایش کنید.
